Journal of Studies in Applied Language

en از ترحم تا گزارش‌محوری: تحول صدای شاعران جنگ بریتانیایی از ویلفرد اوون تا کیث داگلاس در جنگ‌های جهانی [به زبان انگلیسی] From Pity to Reportage: The Evolving Voice of British War Poets from Wilfred Owen to Keith Douglas in the World Wars [In English] تحلیل گفتمان Discourse Analysis پژوهشي Research <div dir="rtl" style="text-align: justify;"><span style="font-family:nasimYW;"><span style="font-size:14px;"><span style="line-height:2;">این پژوهش دگرگونیِ پارادایمی در گفتمان شعر جنگ بریتانیا را با بررسیِ سیر تکاملی از شاعرانگیِ عاطفه‌گرا و </span>گزارش محور <span style="line-height:2;">ویلفرد اوون در جنگ جهانی اول تا زیبایی‌شناسیِ گزارش‌گرایانه و بی‌طرف کیت داگلاس در جنگ جهانی دوم تحلیل می‌کند و از این رهگذر بازتعریفِ بنیادیِ نقش فرهنگی و اخلاقیِ شاعر ـ سرباز در ادبیات جنگ قرن بیستم را نشان می‌دهد. با اتخاذ رویکردی تلفیقی از تحلیل زیست‌نامه‌ای و سبک‌شناسی انتقادی، پژوهش حاضر آشکار می‌سازد که ویلفرد اوون، در میانه‌ی کشتار و تخریب سنگرها، از تصویرسازی‌های حسی و ریتم‌های ناهم‌آوا نظیر «واج‌آرایی نیم‌قافیه‌ای» بهره می‌گیرد تا واقع‌گراییِ رمانتیکِ متأثر از ترحّم را به سلاحی اخلاقی علیه تبلیغات وطن‌پرستانه تبدیل کند و چهره‌ی انسانی سربازانِ قربانی‌شده در ماشین جنگی را بازنمایی نماید. شعر او نوعی شهادت اخلاقی است که از طریق تضادهای صوتی، تصاویر جسمانی، و گرایش به سوگواری جمعی، از خواننده واکنش عاطفی و داوری اخلاقی می‌طلبد. در نقطه‌ی مقابل، داگلاس در زمینه‌ای تاریخی می‌نویسد که جامعه‌اش پیشاپیش از رمانتیسم قهرمانانه‌ی جنگ نخست فاصله گرفته و با رسانه‌های تصویری و گزارش‌های میدانی از خشونت جنگ آشناست؛ ازاین‌رو آگاهانه لحن احساسی اوون را کنار گذاشته و به نوعی شعر «برون‌نگر» و خونسرد دست می‌یابد که در آن راوی به مشاهده‌گرِ تحلیلی تبدیل می‌شود و مسئولیت اخلاقیِ قضاوت را به خواننده منتقل می‌کند. داگلاس با دقتی بالینی، جنگ را نه عرصه‌ی قهرمانی بلکه صحنه‌ی فروپاشیِ انسانیت می‌نگارد. مقایسه‌ی متون شاخص دو شاعر – از جمله «Dulce et Decorum Est»، «Anthem for Doomed Youth» و «Exposure» در برابر «Vergissmeinnicht» و «How to Kill» – نشان می‌دهد که مسیر تحول شعر جنگ از ژانرِ شهادتِ احساسی به مستندنگاریِ سرد، بازتابی از تغییرات معرفت‌شناختی در فرهنگ مدرن بریتانیاست؛ فرهنگی که از افشای واقعیت‌های پنهان جنگ به سمت بازنمایی بی‌واسطه‌ی تجربه‌ی خشونت حرکت می‌کند. این دگرگونی سنگ‌بنایِ گذار از شعر پندآموز و ترحم‌برانگیز به شعر مستندگرای بی‌تفسیر را می‌گذارد و نشان می‌دهد که حرکت از «ترحّم» تا «گزارش محوری» نه صرفاً انتخابی سبکی، بلکه پاسخی تاریخی به دگرگونیِ ذهن جمعی در مواجهه با رنج و حافظه‌ی جمعیِ جنگ است؛ پاسخی که شعر را از آیینه‌ی احساسات به سند اخلاقیِ بحرانِ انسان در مدرنیته بدل می‌سازد.</span></span></span></div> <div style="text-align: justify;"><span style="line-height:2;"><span style="font-family:Times New Roman;"><span style="font-size:12px;">This study examines the paradigmatic evolution of British war poetry by tracing the aesthetic and ethical transition from Wilfred Owen’s emotionally charged testimonial poetics of the First World War to Keith Douglas’s observational and detached style emerging from the Second World War, thereby revealing a fundamental historical redefinition of the poet’s moral and cultural function in representing modern conflict. Through an interpretive, comparative methodology integrating biographical context with stylistic analysis, the research demonstrates that Owen’s lyrical realism—marked by intense sensory imagery, dissonant pararhyme, and the concept of “the pity of war”—sought to dismantle patriotic illusions and expose the industrialized slaughter of modern warfare. His verse functions as both elegy and ethical protest: the poet bearing witness to dehumanization through visceral language that demands moral response. By contrast, Douglas, writing within a socio-historical context already aware of the Great War’s disillusionment, consciously rejected sentimental rhetoric, developing an “extrospective” poetics grounded in detached observation and moral ambiguity. His concise, imagistic diction transforms the poet from a participant-witness into a clinical observer, reflecting wartime modernity’s desensitized consciousness shaped by mechanized combat and media saturation. The juxtaposition of Owen’s moral immediacy and Douglas’s disciplined reticence highlights a shift from revelation to documentation, from moral instruction to interpretive independence, echoing the twentieth century’s broader epistemological transition from Romantic idealism to empirical realism. Textual evidence from Owen’s “Dulce et Decorum Est,” “Anthem for Doomed Youth,” and “Exposure,” alongside Douglas’s “Vergissmeinnicht” and “How to Kill,” reveals divergent approaches to representing trauma—Owen’s evocation of pity and communal suffering versus Douglas’s unemotional precision and awareness of human fragility within impersonal violence. The study argues that this evolution exemplifies the movement of war poetry from the moral witness tradition to a modern documentary mode, marking a redefinition of poetic ethics in response to collective historical trauma. Ultimately, the transformation from Owen’s compassionate intensity to Douglas’s controlled detachment encapsulates the moral and aesthetic trajectory of twentieth-century British war poetry, wherein the poet transitions from empathetic expositor to analytical recorder, renegotiating the boundaries between art, ethics, and historical testimony.</span></span></span></div> ویلفرد اوون, کیت داگلاس, جنگ سروده, مفهوم ترحم, مستندسازی شعری, رویکرد برون‌نگری, لحن شاعرانه Wilfred Owen,Keith Douglas,War Poetry,Pity,Reportage,Extrospective,Poetic Voice 49 67 http://jsal.ierf.ir/browse.php?a_code=A-10-227-3&slc_lang=en&sid=1 Omid Delbandi امید دل بندی delbandy@semnan.ac.ir 10031947532846001222 10031947532846001222 Yes Assistant Professor, Department of English Language and Literature, Faculty of Persian Literature and Foreign Languages, Semnan University, Semnan, Iran استادیار گروه آموزشی زبان و ادبیات انگلیسی، دانشکده ادبیات فارسی و زبان های خارجی دانشگاه سمنان، سمنان، ایران Samirae Taghavipoor سمیراء تقوی پور s.taghavipoor@semums.ac.ir 10031947532846001223 10031947532846001223 No M.A. Student of English Language and Literature, Faculty of Persian Literature and Foreign Languages, Semnan University, Semnan, Iran دانشجوی ارشد زبان و ادبیات انگلیسی، دانشکده ادبیات فارسی و زبان های خارجی دانشگاه سمنان، سمنان، ایران