Journal of Studies in Applied Language

ar دور القرآن الکریم فی تطور الدلاله اللغویه للمفرده "عبد" من منظور نظریتی "الدلاله السیاقیه" و "بالمر" The role of the Qur'an in the development of the linguistic meaning of the singular "Abd" from the perspective of the theory of "the relative significance" and "Palmer" تحلیل گفتمان Discourse Analysis <div dir="rtl" style="text-align: justify;">یحاول الباحثون فی هذه الورقات الوقوف عند تطور الدلاله اللغویه لمفرده "عبد" معتمداً فی ذلک علی الدلاله المرکزیه التی جاءت فی المعجمات الآرامیه و السریانیه و العبریه کأصول اللغه العربیه و الدلاله الهامشیه التی جاءت فی المعجمات العربیه . و قد تبینت لنا أن المعنی المرکزی للمفرده لم یکن ما کان معروفاً عند أبناء اللغه و ما کان موجوداً فی المعاجم العربیه بدءاً من أقدمها و انتهاءً بالحدیث منها؛ و إنما للکشف عن المعنی المرکزی و الأصلی لهذه المفرده، علینا البحث فی معجمات أکثر قدماً کالمعجمات الآرامیه و السریانیه و العبریه ثم تطور هذا المعنی بعد نزول القرآن الکریم و الاندراج فی السیاقه الدینیه حتی أصبحت المعنی المتطور کالمعنی الأصلی لها لکثره الإستعمال. و بعد أن عرفنا الدلاله المرکزیه و الدلاله الإسلامیه (المتطوره) للمفرده، قد حددنا کیفیه تطور دلاله هذه المفرده علی ید الإسلام وفقاً لنظریه فرنک رابرت بالمر.فسیکون الترکیز فی هذه الورقات علی المؤثر الخارجی الدینی؛ القرآن الکریم تحدیداً – من خلال النظریه السیاقیه – و تبیان کیفیه تعامله داخلیاً مع الدلاله، من حیث تخصیص الدلاله أو تعمیمها، أو أثره فی إنتقالها – طبقاً لنظریه بالمر – و ذلک أن النص القرآنی هو أفضل نصٍ لغوی استطاع أن یوظّف المفرده توظیفاً دقیقاً، و یمکن للباحث أن یتوصل خلاله الی الدلاله الدقیقه – المرکزیه – بشکل أفضل من أی شکل فی نصٍ لغوی آخر و یمکن خلاله الحکم – نوعاً ما – علی دلاله المفرده فیما إذا کانت ذات دلاله قرآنیه، او عربیه (غیر قرآنیه)، أو أن القرآن الکریم أضاف لها بعداً دلالیاً جدیداً عِلاوه علی دلالتها الأولی. </div> <div style="text-align: justify;">In these papers, the researchers attempt to stand up to the development of the linguistic significance of the individual Abd, relying on the central significance of Aramaic, Syriac, and Hebrew as the Arabic language and the marginal significance of the Arabic translators. And we have found that the central meaning of the individual was not what was known to the sons of language and what was in the Arabic dictionaries from the oldest and end of the talk of them; but to reveal the central and original sense of this item, we look at the more forward attacks such as Aramaic adaptations And Syriac and Hebrew, and then developed this meaning after the descent of the Qoran and the inclusion in religious driving until it became the evolving sense of the original meaning of the great use. Having identified the central significance and the Islamic significance of the individual, we have determined how the significance of this individual is developed by Islam according to the Frank furter Palmer theory. The focus of these papers is on the external religious influence; specifically the Qur'an - through contextual theory - How to deal internally with the significance, in terms of the allocation of significance or circulation, or the impact of the transfer - according to the theory of Palmer - and that the Qoranic text is the best language text able to employ the individual accurate employment, and the researcher can reach the accurate - Better than any form in text And another language which can rule - somewhat - on a single indication of whether significant verses, or Arab (non-Quranic), or that the Qoran has added a new dimension in addition to Tagged significance first.</div> التطور الدلالی, المعجمات الآرامیه و العبریه و السریانیه, نظریه السیاقه الدینیه, نظریه بالمر Semantic evolution, Aramaic, Hebrew and Syriac dictionary, Theory of Religious Leadership, Palmer Theory 51 68 http://jsal.ierf.ir/browse.php?a_code=A-10-2-46&slc_lang=ar&sid=1