Journal of Studies in Applied Language

fa بوزولای شرور و قهرمان: تحلیل تطبیقی شخصیت بوزولا در دوشس ملفی جان وبستر و اقتباس ایرانی آن The Wicked Bosola and the Hero: A Comparative Analysis of Bosola in John Webster’s The Duchess of Malfi and Its Iranian Adaptation تحلیل گفتمان Discourse Analysis پژوهشي Research <div dir="rtl" style="text-align: justify;">نمایشنامه دوشس ملفی اثر جان وبستر، از نمونه‌های برجسته تراژدی انتقام در ادبیات رنسانس انگلستان، شخصیت پیچیده بوزولا را متمایز از شروران کلاسیک به تصویر می‌کشد به نوعی که این پژوهش دست به طراحی مدلی فراتر از تعاریف کلاسیک از مفهوم شرارت روی آورده است؛ فردی که ضمن تبعیت ظاهری از نظام اشرافی، درگیر مبارزه‌ای پنهان با ارزش‌های مسلط است. در مقابل، اقتباس معاصر ایرانی این اثر توسط نغمه ثمینی و محمد رضایی‌راد، بوزولا را در جایگاه «قهرمانی شیدا» بازآفرینی می‌کند که از ساختارهای قدرت فراتر رفته و علیه فساد سیستماتیک عصیان می‌ورزد. در باب این قهرمان شیدا باید به مفهوم متقدم شرور شیدا اشاره داشت زیرا این دو لازم و ملزوم یکدیگرند. شرور شیدا شروری است که آن طرف اراده معطوف به قدرت ایستاده، هر دو را بی‌اهمیت یافته و افعال او ساحتی مضحک، گویی به ریش جهان می‌خندد، شکل گرفته است. قهرمان شیدا تا پیش از نقطه‌ای حیاتی همان شرور بوده اما پس از دریافت عنصر متفاوت و سپس سلب آن، منظومه رفتاری مخربی برمی‌گزیند که نتیجه‌اش حذف خود و عامل حذف معنا است. او خود را حامل رسالت حذف عواملی می‌یابد که ارزش‌های تثبیت‌شده را مختل می‌کنند. این پژوهش با اتکا به نظریه‌های روانشناسی تئاتر چخوف، فلسفه شرارت بودریار و فروپاشی اخلاقیات لیوتار، در چهار ساحت روانشناختی، فلسفی، اجتماعی و سیاسی، به تحلیل تطبیقی دو تصویر بوزولا پرداخته و فرآیند تحول او را می‌کاود. پرسش محوری آن است که چه سازوکارهای روانی و آگاهی پیرامونی این تحول را از «شرارت شیدا» به «قهرمانی شیدا» و خودآگاه تبدیل کرده است. یافته‌ها نشان می‌دهد که در خوانش ایرانی، شرارت به ابزاری برای طغیان علیه شرارتی بزرگ‌تر و شیدایی به نیرویی رهایی‌بخش و عاملیت‌زا بازتعریف می‌شود. بوزولا تنها شخصیتی است که توان مقابله با کاردینال را دارد زیرا «هیچ قهرمانی به اندازه یک شرور توان توقف شرور دیگر را ندارد» و کین‌خواهی دوشس و دیگران را پیگیری می‌کند. این تحول در ابعاد روانشناختی، اخلاقی و اجتماعی-سیاسی، بازتابی از بحران‌های معاصر و ظرفیت ادبیات نمایشی برای درگیری انتقادی با آن‌هاست.</div> John Webster’s The Duchess of Malfi, one of the most prominent examples of revenge tragedy in the English Renaissance, presents the complex character of Bosola in a manner that distinguishes him from conventional villains. This study therefore proposes a model that moves beyond classical definitions of villainy: an individual who, while outwardly conforming to the aristocratic order, simultaneously engages in a concealed struggle against its dominant values. In contrast, the contemporary Iranian adaptation of the play by Naghmeh Samini and Mohammad Rezaei‑Rad reimagines Bosola as a “mad hero” who transcends structures of power and rebels against systemic corruption. In discussing this figure of the mad hero, it is necessary to refer to the prior concept of the “mad villain,” since the two are intrinsically interdependent. The mad villain stands beyond the will to power, finding both power and submission equally insignificant; his actions acquire an absurd dimension, as though he were laughing in the face of the world itself. The mad hero, up to a critical turning point, remains that very villain; yet after encountering a transformative element and subsequently losing it, he adopts a destructive behavioral constellation whose outcome is the annihilation of both the self and the agent responsible for the erasure of meaning. He thus comes to perceive himself as bearing a mission to eliminate forces that disrupt established values. Drawing upon Chekhov’s theories of theatre psychology, Baudrillard’s philosophy of evil, and Lyotard’s reflections on the collapse of morality, this research conducts a comparative analysis of the two representations of Bosola across four dimensions—psychological, philosophical, social, and political—and investigates the process of his transformation. The central question concerns the psychological mechanisms and surrounding consciousness that enable this shift from “mad villainy” to a self‑aware “mad heroism.” The findings indicate that, in the Iranian interpretation, villainy is redefined as an instrument of rebellion against a greater evil, while madness becomes a liberating and agentive force. Bosola is the only character capable of confronting the Cardinal, for “no hero is as capable of stopping a villain as another villain,” and he ultimately pursues the Duchess’s vengeance along with that of the other victims. This transformation—psychological, ethical, and socio‑political in scope—reflects contemporary crises and demonstrates the capacity of dramatic literature to engage critically with them. بوزولا, دوشس ملفی, مطالعه روانشناختی, جان وبستر, قهرمان شیدا Bosola, The Duchess of Malfi, Psychological Study, John Webster, Mad Hero 0 0 http://jsal.ierf.ir/browse.php?a_code=A-10-227-4&slc_lang=fa&sid=1 Omid Delbandi امید دل بندی delbandy@semnan.ac.ir 10031947532846001327 10031947532846001327 Yes Dep. of English Language and Literature, Faculty of Persian Literature and Foreign Languages, Semnan University گروه زبان و ادبیات انگلیسی، دانشکده ادبیات فارسی و زبان های خارجی، دانشگاه سمنان Mohammad Sajad Amini Ferin محمد سجاد امینی فرین m.amini.7614@khatam.ac.ir 10031947532846001328 10031947532846001328 No Khatam University دانشگاه خاتم